sun

چون آن زیبای مه پیکر ز جایش شاد برخیزد. / تو گویی کز سبکبالی بسان باد برخیزد...

من بی می ناب زیستن نتوانم / بی باده کشیدن بار تن نتوانم من بنده آن دمم که ساقی گوید / یک جام دگر بگیر و من نتوانم...

بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی فرصتی دان که زلب تا به دهان اینهمه نیست...

نیست ممکن که ز هم صحبتی آب روان سرو را پای اقامت ز گل آید بیرون...

جان که چو پروانه بر شمع تجلی بسوخت زنده شود باز چون بار دگر سوزیش...