sun

چو رستم ز جنگ وی آزاد گشت. / بسان یکی تیغ پولاد گشت خرامان بشد سوی آب روان / چنان چون شده باز یابد روان...

من بی می ناب زیستن نتوانم / بی باده کشیدن بار تن نتوانم من بنده آن دمم که ساقی گوید / یک جام دگر بگیر و من نتوانم...

از من سرند اگرچه بزرگند خرده ها آری زخویشتن نبود کوه را صدا...

اوست پیدا در تو، تو از خویش گم مرگ آید ناگهان گوید که: قم ناگهان برخیزی افتی در مغاک روز محشر منفعل خیزی زخاک حیف باشد همچو نابینا روی کور و کر بر خیزی و رسوا شوی...

نیست ممکن که ز هم صحبتی آب روان سرو را پای اقامت ز گل آید بیرون...

جان که چو پروانه بر شمع تجلی بسوخت زنده شود باز چون بار دگر سوزیش...